اهمیت فهم بهتر اجزاء هزینه سبب شد تا سازمانها از هزینهیابی سنتی که منجر به تولید اطلاعات غیرشفاف برای آنان میشد بهسمت هزینهیابی برمبنای فعالیت گام بردارند. با اینحال، در سالهای اخیر نقدهایی پیرامون ناکارآمدی این روش هزینهیابی مطرح شد. از جمله میتوان به عدم قابلیت شناسایی ظرفیت استفاده شده، اشاره نمود. برای غلبه بر مشکلات ذاتی موجود در روش هزینه یابی بر مبنای فعالیت، کاپلانو آندرسون در سال 2004 روش جدید هزینهیابی برمبنای فعالیت زمان محور را ارائه کردند. عمده مزیت این روش که از زمان به عنوان محرک فعالیت استفاده مینماید، شناسایی هزینه ظرفیتهای بلااستفاده سازمان میباشد.